Preisliches (Ausstellung).
Wos mer öiz mouß Alles häiern,
Glabt ka Mensch an niet,
Leider häiert mer nit viel G'scheiti,
g'manst häierst a dumm's G'ried.
Neuli is mer oartli ganga
In an Wörthshaus d'rinn.
Wou i, wall der Dorscht mi plaugt haut,
G'schwink neiganga bin.
J sitz dort'n, denk' on goar nix,
diza kumma Zwöi,
B'stell'n si a Flasch'n Schampers
Mit an Mords-Bruhöi.
Wenn si Aner su wos ohfremmt,
Werd er glei bedbint,
Wall der Wierth ba sott'n Sach'n
Asschöins Göld verdbint.
Also fanga s' oh zon Trink'n,
Und der Ah, der schreit:
Die Preisrichter soll'n löb'n,
Döi senn g'scheiti Leut'!
Sagt der Ander': Ja dös glab'» i,
J hob' g'wundert mih,
Wöi daß döi mei G'schäft verstenna,
Besser bald wöi ih.
—
—
33
—0