35 —
Ka Mensch haut hie dörft g'nau,
Als ner sei Berr und Frau.
Na Landsknöcht und ka Böt'lmoh,
Mit aller ihrer Kunst,
haut kaner 'n Spitz zon Schweig'n bracht;
Döi könna's mach'n sunst.
Er läßt kan Nachbern hie zon Haus,
Blei führt er aß der Hütt'n raus,
Als ob's a Fremder wär',
Und läßt kan Mensch'n her.
Er haut scho von kan Mensch'n niet
Wos zʒ'fress'n g'röih'rt oh;
Dau is der Spitz scho g'scheiter g'wöst,
Er frißt halt nix dervoh.
Und wenn mer'n no su freundli thout,
Döstwög'n macht mer'n doch nit gout;
Häit Aner nauch'n g'langt,
Er häit' an Jed'n g'fangt.
Aff ahmaul wörd der Hund su still, —
Wer bildet' si dös ei?
Er bellt nit laut und frißt ah niet:
So mouß'n doch wos sei?
Mer git'n Leiihl und an Kös
Und Methridat, sunst hilft doch dös;
Ban Spitz is's ober goar,
Umsfunst is all döi Woar.
Ei, ei! mei Spitz, der dauert mi!
Su haut der Bauer g'sagt;
haust du mei Haus und Huf su lang
Su treu und brav bewacht!