*
7
*
196 —
Der sechzehnwöchige Rufenthalt der Fran—
zosen in Vürnberg 1801.
Herr Vetter, no, so wart'n S' ner,
Und hob'n S' ner Geduld!
Daß i nit eih'r g'schrieb'n hob',
Dau bin ih nit droh schuld;
Hob' immer denkt: öiz wart' i goar
Amaul nehmt's doch an End,
Daß i nau Alles grod asu,
Wöi's g'wöst is, schreib'n könnt.
J mouß mi freili b'sinna draf,
Es wörd jo scho goar lang;
Wenn i droh denk', wöis g'wös'n is,
So wörd's mer öiz no bang.
Wenn freili Aner kumma wär,
Und häit's uns prophizeit,
Wöi lang daß's währt, häit' Jeder g'sagt:
Der Mensch is g'wieß nit g'scheit!
Und, leider! 's is halt doch asu.
Dau bin i wuhl no frauh:
Wöi Mancher haut's nit überlebt! —
Ih bin, Gottlob! no dau.
Herr Vetter, wenn i z'ruck su denk',
Von Ohfong bis dauher,
Dau zweifl' i oft scho selber droh,
Ob Alles wauh'r wärꝛ.
Und wider, wenn i denk'n thou',
Wöi g'schwink die Zeit vergeiht,
Unmügli, mant mer, daß mer all'
Döi Last dertrog'n häit'.