ar töif. —
»Gott! —
Ast,
mag'ast
Frau,
wöst.
247 —
Döi ried'n, und waß Kaner nix;
Sie häit'n scho bald g'rafft.
Su hob'n s' selmaul g'striet'n ah
Ba mir dort aff der Gaß;
Haut Aner g'sagt: All, wüßt'r niet,
Wos unser aner waß.
Schreit wider Aner: No, su ried,
Wennst's waßt, — wos wer'n mer denn?
Nit Nreußisch und nit Kaiserli:
Mir bleib'n, wöi mer senn.
Fr.
J wollt', der Moh häit' wauh'r g'hat;
Gott göb', daß er nit löigt!
Dös wiss'mer, wos mer hob'n g'hat,
Niet ober, wos mer kröigt.
Wenn Aner ner a Mitt'l wüßt',
Su, wöi mer's fanget' oh?
H.
Schweig' still! dös wiss'mer all zwöi niet.
Ried' loiber nit dervoh.
Fr.
Dort ub'n, mit den Flintna,“*) horch,
Dös haut mi ah nit g'freut;
Diz is mei schöina Flint'n fort,
Hob' s' scho su langa Zeit.
J hob' s' scho wider g'funna g'hat,
Und steck' mein Noma nei;
Diz haut mer s' Aner doch mit fort.
Wer wuhl der Schroll mog sei?
A Frau is ober kumma naf,
Haut g'sagt, sie soucht an Spieß:
Ach! mein verstorbna Herr'n sein,
J kenna wärli g'wieß!
————
————
— *
——
—
— 7 —
—
32 —
—
—
— *
3
—
*
Ez———
—
——
⸗ãs
— **
——
TRlinre Gewehr