imag.
ih
413
Ilit.
191 —
Die Frau.
No, wenn i mouß, so will i schweig'n;
Doch ober denk'n dörf i droh?
Der Mann.
Du kröigst, mei Seil! no Auh'rfeig'n,
Wennst' meih'r red'st a Wurt dervoh
No, ober endli, öiz wörd s' schweig'n, —
Sie traut halt niet, i bild' mer's ei;
Sie läßt ner öiz su Seufzer steig'n,
Sagt still: Wou wörd die Pfeif'n sei?
No, sagt der Moh, du seufz' ner meih'r!
J mach' doch no, daß d' schweig'n moußt
Die Frau.
Horch, Görg! i koh, waß Gott! nit eih'r.
Bis du mir 's Maul verbind'n thoust.
Die Rindlschenk.
A Moh, — i waß niet, wou er wohnt, —
A röchter braver Moh,
Den treff' i körzli grod amaul
Höi in an Wörthshaus oh.
Dau red't mer su von allerhand,
J waß's öiz selber niet; —
Es wörd von Kindtaf und dernau
Von G'pypatterschaft die Ried.
Der Moh haut su vertrauli g'red't,
Er haut mi selber g'freut:
—*
——
——————
*
—
—
———
756
——
—
——
—
—
*
— 5*5
—
—
—
——
— —
——
— —
—
————
—
— *
XA.
*
— 7
—*
—
—
*
5
—
75 —
* *
* —
— —
7
*
*
**
7
—
5
333
*
*